เรื่องเก่า ๆ ของชาวเจ็ดเสมียน

เมื่อคนโพธารามไปเจ็ดเสมียนครั้งแรก

เรื่องราวเก่า ๆ ของชาวตลาดเจ็ดเสมียน

alt

นายหิรัญ สุวรรณมัจฉา อดีตครูใหญ่โรงเรียนวัดเจ็ดเสมียน

 “..เช้าวันที่  ๑  พฤศจิกายน  ๒๔๗๘  ฉันรีบแต่งตัวถือร่มด้วย  วันนี้ฝนพรำตั้งแต่เช้าตรู่  เสื้อชั้นนอกคอตั้งเพิ่งจะตัดใหม่  ยังไม่เคยใส่เลย ต้องห่อกระดาษหนีบรักแร้  เพราะกลัวฝนจะเปียก เรียบร้อยแล้วก็กางร่มเดินมาตามถนนรถไฟ (จากโพธาราม) มุ่งไปทางไต้  ตำบลแห่งหน ของเจ็ดเสมียนจะอยู่ที่ใดเกิดมาก็ไม่เคยไป 

 

เด็กบ้านนอก (ไปดูเขาเผาศพ)

เรื่องราวเก่า ๆ ของชาวตลาดเจ็ดเสมียน

ถนนสายนี้มาจากหลังสถานีรถไฟ ผ่านโรงเรียนวัดเจ็ดเสมียน ไปยังวัดสนามชัย แล้วก็ผ่านไปยังที่อื่นๆอีก จนถึงตลาดโพธาราม สมัยนั้นยังเป็นถนนดินแต่ในปัจจุบันนี้เป็นถนนลาดยางกว้างขวางอย่างดีแล้วครับ

  ผมเด็กชายแก้วกับน้องชายของผมคือ ระฆัง สุวรรณมัจฉา ไปดูเขาเผาศพกันที่ทุ่งโล่งๆ (ซ้ายของภาพซึ่งมองไม่เห็นในภาพนี้) ในขณะนั้นที่วัดเจ็ดเสมียนยังไม่มีเตาเผาศพ เวลาจะเผาศพก็ต้องแห่กันมาเผาที่ตรงนี้

 

เด็กบ้านนอก (ครูเทียน)

เรื่องราวเก่า ๆ ของชาวตลาดเจ็ดเสมียน

 

ภาพนี้ผมและน้องอีกสองคนยังเล็กอยู่ คนริมสุดคือเด็กชายระฆัง สุวรรณมัจฉา เตี่ยบอกว่าเขาเกิดตอนพระตีระฆังในตอนเช้าพอดี เตี่ยจึงตั้งชื่อให้น้องชายของผมซึ่งอ่อนกว่าผม ๔ ปี ว่าเด็กชายระฆัง

 

คนอง คุ้มประวัติ

เรื่องราวเก่า ๆ ของชาวตลาดเจ็ดเสมียน
ชีวิตของเด็กตลาดเจ็ดเสมียน เมื่อยามหน้าน้ำๆในแม่น้ำแม่กลองขึ้นล้นตลิ่ง ไหลเข้าสู่ลำคลองต่างๆเรียกว่าฤดูน้ำหลาก ที่ตำบลเจ็ดเสมียนมีคลองหลายลำคลองที่เชื่อมต่อกับแม่น้ำแม่กลอง เช่นคลองหลังตลาด คลองท่ามะขาม คลองวัดสามชัย และคลองวัดตึก
 

หาดทรายของเรา

เรื่องราวเก่า ๆ ของชาวตลาดเจ็ดเสมียน

   ตอนเย็นๆเด็กตลาดเจ็ดเสมียนส่วนหนึ่ง จะนั่งเรือจ้างข้ามฝั่งไปยังหาดทรายขาวสอาดที่อยู่เป็นแนวยาวฝั่งตรงกันข้ามกับตลาดเจ็ดเสมียน (ถ้าท่านที่เพิ่งเข้ามาจะยังไม่ทราบว่าที่เจ็ดเสมียนก็มีหาดทรายด้วยหรือนี่)

 

ตลาดเจ็ดเสมียนในวันเทศกาลตรุษจีน

เรื่องราวเก่า ๆ ของชาวตลาดเจ็ดเสมียน

ตลาดเจ็ดเสมียนตั้งแต่ในอดีตมีเพียง ๒ แถวหันหน้าเข้าหากัน ตรงกลางภาพนั้นคือท่าน้ำของตลาดเจ็ดเสมียน    

   สมัยเมื่อหลายสิบปีมาแล้ว ห้องแถวในตลาดเจ็ดเสมียนทั้ง 2 แถวที่ตั้งอยู่ใกล้โบสถ์วัดเจ็ดเสมียนและอยู่ริมแม่น้ำแม่กลองนั้น รวมกันแล้วมีเพียงไม่กี่ห้องก็จริงอยู่ แต่ก็มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นที่นี่ มีประชาชนหลายเชื้อชาติรวมกันอยู่ในตลาดแห่งนี้ ที่มากที่สุดจะเป็นคนเชื้อสายจีน ที่มาตั้งรกรากที่นี่ตั้งแต่โบราณ

 

บุญมา ทรัพย์สิน ๙ (สุดท้ายที่วัดเขาน้อย)

เรื่องราวเก่า ๆ ของชาวตลาดเจ็ดเสมียน

 

  ผู้เขียนเมื่อยังเด็กกับน้องนั่งอยู่บนคันกั้นน้ำแม่น้ำแม่กลอง ใกล้กับท่าวัดเจ็ดเสมียน

   นอนไม่หลับคิดอะไรไปเรื่อย จนถึงตีเท่าไรแล้วก็ไม่รู้ผมจึงได้ม่อยหลับไป  จะหลับไปนานสักเท่าไรก็ไม่ทราบได้ ผมก็ต้องสะดุ้งตกใจตื่นขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง

 

บุญมา ทรัพย์สิน ๘ (นายทหารเวร)

เรื่องราวเก่า ๆ ของชาวตลาดเจ็ดเสมียน

ผู้เขียน (นั่งซ้าย)กับเพื่อนเมื่อครั้งเป็นเด็กอยู่ที่เจ็ดเสมียน

   ตั้งแต่ผมให้บุญมากินยาลดไข้ ไปสองเม็ดก่อนหน้านี้แล้ว อาการของบุญมาก็ดีขึ้น ไข้ก็ลดลงไป ผมจึงตัดบทเพื่อไม่ให้บุญมาคิดแต่เรื่องนี้ว่า " เออ ..!  วันนี้เป็นคืนวันศุกร์  เราออกไปเดินเล่นกันที่ลานบินกันดีไหม"

 

บุญมา ทรัพย์สิน ๗ (ไปเที่ยวนอกค่าย)

เรื่องราวเก่า ๆ ของชาวตลาดเจ็ดเสมียน

 ชุดฝึกทหารเกณฑ์ในสมัยเมื่อกว่า ๔๐ ปีมาแล้ว

   ผมขอย้อนไปนิดหนึ่ง ในวันหยุดเสาร์ อาทิตย์ เมื่อสองอาทิตย์ ที่ผ่านมาแล้วนั้น ผมกับบุญมา และไอ้โทน รวมกัน ๓ คน ปรึกษากันแล้วว่าจะไปเที่ยวกันที่นอกค่าย ทางทิศตะวันตกของค่ายนี้

 

บุญมา ทรัพย์สิน ๖ ( น้ำตาทหารเกณฑ์ )

เรื่องราวเก่า ๆ ของชาวตลาดเจ็ดเสมียน

 

     ภาพนี้ไม่เกี่ยวกับเรื่อง แต่เป็นภาพของบรรดาพลทหารเกณฑ์ที่มี ส.ท.ระฆัง สุวรรณมัจฉา (ยืนที่ ๓ จากซ้ายน้องชายของผู้เขียน) เป็นผู้บังคับบัญชา เมื่อประมาณปี พศ. ๒๕๑๐ ครับ

   ภาพแรกที่ผมเห็นก็คือ บุญมานอนหงายมีผ้าห่มสีเขียวขี้ม้า ปิดตั้งแต่หน้าอกถึงปลายเท้าลืมตาโพลงอยู่ มีขวดน้ำเกลือขวดใหญ่ห้อยอยู่ที่แสตนด์สำหรับแขวนน้ำเกลือ แสดงว่ากำลังให้น้ำเกลืออยู่

 
More Articles...
คุณ ๆ ที่แวะเข้ามาชมเวบเจ็ดเสมียน มีอายุเท่าไรกันบ้างครับ
 
เวบเพื่อนบ้าน
เรารักสุพรรณฯ
จำนวนผู้เยี่ยมชม
 วันนี้85 
 เมื่อวานนี้118 
 สัปดาห์นี้85 
 เดือนนี้3576 
 ทั้งหมด641637 

(C) Fliesenstadt
ผู้ที่กำลังใช้งาน
เรามี 71 บุคคลทั่วไป ออนไลน์
เรื่องใหม่