เรื่องเก่า ๆ ของชาวเจ็ดเสมียน

คุณ ปรีชา ทรัพย์เย็น

เรื่องราวเก่า ๆ ของชาวตลาดเจ็ดเสมียน

เรื่องราวของชาวเจ็ดเสมียน

คุณปรีชา  ทรัพย์เย็น


            กลางเดือน กรกฎาคม  พ.ศ. ๒๔๙๗ นั้นเข้าหน้าฝนแล้ว พ่อของผมจึงได้มาหาผม ก่อนที่จะมาหาผมนั้น เขาไปหาลุงตุยที่ร้านทองในตลาดก่อน ได้คุยกันแล้วสักพัก จึงได้ถีบจักยานมาหาผมที่บ้านน้าฟ้า วันนั้นเป็นวันอาทิตย์ ไม่ได้ไปโรงเรียน ตลอดเวลาที่ผ่านมานี้ ผมก็ยังมีเรื่องระหองระแหง ทะเลาะกับสองคนพี่น้องนี้ แทบทุกวัน โดยเฉพาะไอ้เปี๊ยก ถ้าแบบที่ไม่มีเรื่องอะไรกัน ก็จะต้องมีการเถียงกัน บ้างทุกวัน  เป็นอย่างนี้มาเรื่อยๆจนผมก็เริ่มจะปรับตัวได้

 

ความหลังที่ยังไม่ลืม

เรื่องราวเก่า ๆ ของชาวตลาดเจ็ดเสมียน

                  เรื่องราวของชาวเจ็ดเสมียน

                       ๕๔ ปี ที่ยังไม่ลืม


          โต๊ะเตะบอลนี้ ที่จริงจะเรียกว่าโต๊ะก็ไม่ถูกต้องนัก ต้องเรียกว่าตู้จึงจะถูกต้องกว่า เพราะว่าตู้นี้ มีความสูงประมาณ  ๑ เมตร หรือ ๑.๒๐ เมตรเท่านั้น กว้างประมาณ ๘๐ เซนติเมตร ยาวประมาณ ๑.๒๐ เมตรเห็นจะได้ ข้างบนนั้นเขาจะทำเป็นขอบกั้นทั้งสี่ด้านสูงประมาณ  ๑๕ เซ็นต์ แล้วเขาก็เจาะรูที่ขอบนั้น เอาเหล็กกลมๆ เสียบให้โผล่ทะลุ แล้วทำตัวตุ๊กตา ติดไว้กับเหล็กนั้น ปลายเหล็กที่โผล่ออกมาด้านนอก เขาทำเป็นที่จับ เหมือนลูกบิดประตูบ้าน เอาไว้ให้คนเล่นจับ แล้วบิดมือที่ก้านนี้เพื่อเตะลูกบอล  ท่านที่เคยเห็นแล้วคงนึกออกนะครับ

 

ไปโรงเรียนวันแรก

เรื่องราวเก่า ๆ ของชาวตลาดเจ็ดเสมียน

เรื่องของชาวเจ็ดเสมียน

ไปโรงเรียนวันแรก

          และแล้วก็ถึงวันเปิดเทอม.................!
วันที่ ๑๗ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๔๙๗ วันนั้นเป็นวันจันทร์ ขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๖ ปีมะเมีย อากาศยังร้อนอยู่ อากาศในปีนี้มันร้อนมาก่อนนานแล้ว ตั้งแต่ผมยังเล่นอยู่ที่เจ็ดเสมียน ผมตื่นแล้วลุกออกมาจากมุ้ง แล้วก็รีบพับมุ้งและผ้าห่มพร้อมด้วยหมอนวางไว้ที่เดียวกัน ทางหัวนอน แล้ว ตลบเสื่อขึ้นไปปิด เป็นอันว่าเรียบร้อยในการเก็บที่นอนของผม ที่นอนของผมนั้นไม่มีอะไรกั้นหรอกครับ ดังได้กล่าวมาแล้ว มันเป็นเพียงแคร่ไม้ไผ่นั่งเล่น เท่านั้นเอง ลุงตุยบอกว่า ให้ผมอาศัยนอนตรงนี้ไปก่อน แล้วจะขยับขยายให้ในภายหลัง

 

น้าฟ้า (สลัมข้างดงมะพร้าว)

เรื่องราวเก่า ๆ ของชาวตลาดเจ็ดเสมียน

น้าฟ้าสลัมข้างดงมะพร้าว

เรื่องราวของชาวเจ็ดเสมียน        

          ในวันแรกที่ผมได้มาอยู่ที่บ้านโป่งนี้ ตั้งแต่เช้าเป็นต้นมา ที่ผมกับพ่อของผม รีบร้อนกันไปสมัครเข้าเรียน ที่โรงเรียนสารสิทธิฯ  จนเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้น จนถึงเวลานี้ เป็นหนึ่งวันเต็มๆทีเดียวที่ผม ต้องทำอะไรหลายอย่าง จึงทำให้ผมปวดเมื่อยตัวมากๆ เหมือนๆจะเป็นไข้เอาทีเดียว ตัวก็เมื่อย มิหนำซ้ำขาก็เมื่อย เพราะเดินมาก เดินตลอดวัน
 เวลานี้ก็มืดแล้ว สักประมาณทุ่มครึ่งเห็นจะได้ พวกธันวา และเปี๊ยกเพิ่งจะอาบน้ำกัน ผมได้ยินเสียงน้ำ ซู่ๆ ในตอนนั้นผมอยากจะเอนหลังลงไปนอนเสียแล้ว เนื่องจากไม่เคยทำอะไรทั้งวันขนาดนี้มาก่อน  ผมจึงเอนตัวลงนอนบนแคร่ไม้ซึ่งกางมุ้งไว้แล้ว

 

เรื่องราวในดงมะพร้าว

เรื่องราวเก่า ๆ ของชาวตลาดเจ็ดเสมียน

Imageเรื่องราวของคนเจ็ดเสมียน 

เรื่องราวในดงมะพร้าว
         

นายตุยเดินออกจากบ้านหลังนี้ไปแล้ว น้าฟ้าก็หันมาบอกกับผมว่า เก้ว ชื่อเก้วใช่ใหม ฉันจะให้เธอ นอนอยู่ตรงนี้ก็แล้วกันนะ พูดพลางชี้มือไปที่ตรงริมซ้ายของตัวบ้าน ซึ่งมีแคร่ไม้ใผ่ อยู่ตัวหนึ่ง เป็นแคร่ยกพื้นไม่สูงนัก เก่าๆแล้ว อยู่ชิดกับฝาบ้านพอดี ดังที่บอกในตอนแรกแล้วว่า บ้านหลังนี้เป็นบ้านชั้นเดียว  พื้นเทปูนซิเมนต์หยาบๆ พอโผล่จากประตูเข้าไปจะเห็นว่าเขากั้นห้องไว้ สองห้องอยู่ทางขวามือด้านเดียวกัน  ส่วนอีกด้านหนึ่งคือด้านซ้ายมือนั้น เป็นที่สำหรับ หุงหาอาหาร หรือที่ทำครัวนั่นเอง โล่งๆ  ถัดจากครัวมาหน่อย คือชิดกับฝาบ้านนั่นแหละ ที่พักอาศัยหลับนอนของผม และ ถ้า ผ่านจากแคร่ที่ผมต้องนอนที่นี่แล้ว ก็จะเป็นคอกหมู ซึ่งจะเป็นแม่หมูตัวใหญ่ๆ ๕-๖ ตัว

 

จากเจ็ดเสมียนถึงบ้านโป่ง

เรื่องราวเก่า ๆ ของชาวตลาดเจ็ดเสมียน

Imageเรื่องราวของชาวเจ็ดเสมียน

จากเจ็ดเสมียนถึงบ้านโป่ง

          รถไม้ที่ผมอาศัยนั่งมากับพ่อของผม ผ่านทางแยกหนองบางงูมาแล้ว รถต้องวิ่งอีกพักใหญ่ๆ จึงจะถึง สามแยกกระจับ  ในตอนนั้นผมไม่รู้หรอกครับว่า ตรงนั้นถึงไหนแล้ว และที่ตรงนี้เขาเรียกว่าอะไร ตั้งแต่เกิดมา ผมยังไม่เคยออกไปไหนจากเจ็ดเสมียนเลย  จำได้เพียงว่ามีอยู่ครั้งเดียว ตั้งแต่ผมยังเด็กๆอยู่ เคยไปโรงเลื่อยหัวหิน  กับแม่และน้องของผม ตั้งหลายปีมาแล้วหนหนึ่ง แล้วก็ไม่ได้ไปไหนไกลๆ อีกเลย

 

การจากเจ็ดเสมียนครั้งแรกของนายแก้ว

เรื่องราวเก่า ๆ ของชาวตลาดเจ็ดเสมียน

Imageเรื่องราวของชาวเจ็ดเสมียน

การจากเจ็ดเสมียนครั้งแรกของนายแก้ว
   

         การเอาจิ้งหรีดที่จับกันได้ในตอนเช้านั้นมากัดกัน เพื่อแข่งขันกันว่าของใครเก่งกว่ากัน ก็ยังดำเนินการไปเรื่อย ๆ เสียงเฮียแก่เล็กแกในฐานะกรรมการห้ามจิ้งหรีด ในตอนเช้าของวันนี้ ก็ยังทำหน้าที่อย่างขะมักเขม้น เมื่อจบไปแล้วของแต่ละรอบนั้น ใครแพ้หรือชนะก็เป็นอันรู้กันเลย เฮียแก่เล็กแกก็จะตัดสิน เป็นอันแน่นอน ไม่มีการเถียงว่าของผมยังไม่แพ้เลย จับแพ้ทำไม ไม่ได้ครับ เสียสปิริต เด็กตลาดเจ็ดเสมียนหมดเลย  กรรมการชาติเป็นกลาง อย่างเฮียแก่เล็กนั้น คำไหนก็เป็นคำนั้นจริงๆ  ไม่อย่างนั้นแกจะดำรงตำแหน่งหัวโจก (ผู้นำ) เด็กตลาดเจ็ดเสมียนมาได้หลายสมัยหรือ

 

 

จิ้งหรีดที่เจ็ดเสมียน

เรื่องราวเก่า ๆ ของชาวตลาดเจ็ดเสมียน

เรื่องเก่าๆ กับชาวเจ็ดเสมียน

Imageจิ้งหรีดที่เจ็ดเสมียน

เมื่อ เดือน กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๔๙๗ นักเรียนโรงเรียนวัดเจ็ดเสมียน รุ่นผม ก็เรียนจบชั้น ประถมปีที่ ๔  ในวันสุดท้ายที่พวกเราสอบกันเสร็จ ในตอนบ่ายๆวันนั้น  และตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปโรงเรียนก็จะหยุด เทอมยาว ไปจนประมาณ ต้นเดือน พฤษภาคมในปีเดียวกันนี้ พวกผมซึ่งจบชั้น ป. ๔ ในปีนี้จึงไม่ต้องมาเรียนอีกเลย นอกจากจะมาทำธุระที่โรงเรียน เช่น มาฟังผลการสอบ และมาขอใบสุทธิเพื่อเป็นหลักฐานในการไปสมัครเรียนที่อื่นๆต่อไป
          ในรุ่นของผมนั้น มีเด็กที่จบ ป. ๔ พร้อมๆกัน หลายคน โดยการเคี่ยวเข็ญของคุณครู ประวิทย์ ไทยแช่ม ครูประจำชั้น ป. ๔ นั่นเอง ในจำนวนเด็กที่จบชั้นนี้พร้อมๆกัน ประมาณ ๓๐ คนนั้น ผมจะไม่กล่าวถึงเพื่อนร่วมห้องทั้งหลายหรอก เพราะผมก็จำชื่อส่วนใหญ่ไม่ได้แล้ว เอาเป็นว่าผมก็จะขอเอ่ยถึงเพื่อนสนิทของผมคนหนึ่งเพียงคนเดียวก็แล้วกันนะครับ

 

เถ้าแก่เต็ง

เรื่องราวเก่า ๆ ของชาวตลาดเจ็ดเสมียน

 

         ต่อจากเรื่อง "้องแถวใหม่ในตลาดเจ็ดเสมียน"

 

         แล้ววันหนึ่งในตอนบ่ายๆ ผมได้ยินผู้ใหญ่พูดกันว่า เถ้าแก่เต็ง เถ้าแก่โรงเลื่อยที่หัวหิน ได้เสียชีวิตไปแล้ว แต่ผมก็ไม่ทราบหรอกครับว่าแกเป็นอะไรจึงได้ตายไป เขาจะนำศพของเถ้าแก่เต็งนั้น มาฝังบรรจุไว้ที่ ริมรั้วด้านทิศเหนือ อยู่ระหว่างต้นยาง ๒ ต้น ก่อนที่จะนำศพของเถ้าแก่เต็งมาเก็บไว้ ณ ที่แห่งนี้เป็นเวลานาน ป้าม้วนแกได้จ้างช่างมาทำเป็นฮวงซุ้ยใหญ่ ด้านหน้า ทำหินขัดอย่างสวยงาม มีสิงโตใหญ่แกะสลักจาก หินแกรนิต ๒ ตัว นั่งอยู่ด้านหน้า ซ้ายขวา

 

ห้องแถวใหม่ในตลาดเจ็ดเสมียน

เรื่องราวเก่า ๆ ของชาวตลาดเจ็ดเสมียน

Imageต่อจากตอน "ระฆัง สุวรรณมัจฉา"

อีกไม่นานนัก บุญมา ก็กลับมาจากหัวหิน กลับมาอยู่ที่บ้านโรงเลื่อยเก่าที่เจ็ดเสมียนอย่างเดิม กลับมากับป้าม้วนแม่ของเขา ซึ่งกลับมาทำธุระที่เจ็ดเสมียน ป้าม้วนแกก็เลยถือโอกาสมาส่ง บุญมา ด้วย ป้าม้วนมาอยู่ที่เจ็ดเสมียนสองสามวันก็กลับไปโรงเลื่อยที่หัวหิน

 
More Articles...
คุณ ๆ ที่แวะเข้ามาชมเวบเจ็ดเสมียน มีอายุเท่าไรกันบ้างครับ
 
เวบเพื่อนบ้าน
เรารักสุพรรณฯ
จำนวนผู้เยี่ยมชม
 วันนี้132 
 เมื่อวานนี้163 
 สัปดาห์นี้903 
 เดือนนี้3407 
 ทั้งหมด651683 

(C) Fliesenstadt
ผู้ที่กำลังใช้งาน
เรามี 26 บุคคลทั่วไป ออนไลน์
เรื่องใหม่