ซาเล้งอายุมากแล้ว

   ถ้าท่านเคยอ่านเรื่องที่ผู้เขียนได้เขียนลงในเวบนี้ คงจำกันได้ว่าผู้เขียนเลี้ยงสุนัขไว้หลายตัวคือ การ์ตูน  ขุนตาน และซาเล้ง (ปั๊ก)

สปาเก๊ตตี้หมึกดำ

   เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อครั้งผู้เขียนทำงานรับราชการที่หน่วยงานของรัฐแห่งหนึ่งในจังหวัดนครปฐม ทุกเช้าผู้เขียนจะเดินทางจากบ้านที่ราชบุรีโดยรถโดยสารประจำทาง(บขส.)ไปลงที่ตลาดโอเดียนนครปฐมเดินผ่านตลาดไปเรื่อยๆ ใช้เวลาประมาณสิบนาทีก็ถึงที่ทำงาน

    นายอุ่นอยากจะเปลี่ยนอาชีพอื่นๆมาเลี้ยงไก่

   “นายอุ่น”ชายร่างเล็กวัย ๖๐ ปีเศษ แกเป็นคนตำบลเจ็ดเสมียนโดยกำเนิด บ้านของนายอุ่นอยู่ที่หมู่ ๑ ที่เรียกเป็นทางการว่า พงสวาย แต่บ้านนายอุ่นแกอยู่ที่ชุมชนย่อยๆของพงสวายอีกทีหนึ่งที่เรียกว่าชุมชนวังลึก

เจ๊กวยกับเฮียง้วน ในงานแต่งงานของคุณ สุรพงษ์ แววทอง (บุตรชายแม่กิมฮวย) ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของผู้เขียนเองตั้งแต่เด็ก.  

   " เก้ว (ชื่อผู้เขียน) อยากฟังเจ๊เล่าต่ออีกสักหน่อยไหม "  เจ๊กวยหันมาถามผมในขณะที่ผมกำลังนั่งฟังเจ๊กวยแกเล่านิ่งอยู่ และกำลังจินตนาการตามเรืองนี้ไป  " เอาเลยครับเจ๊  "ผมบอกเจ๊กวย " ผมกำลังทึ่งในชีวิตของเจ๊มาก จึงอยากให้เจ๊เล่าให้จบครับ "

เจ๊กวย (คนนั่งที่ ๒ จากขวา) กับญาติพี่น้องและเพื่อน เมื่อสมัยยังสาว

 " สมัยนั้นแม่จึงต้องหาเงินเองโดยทำขนมขาย ทำขนมบ้าบิ่น ถ้วยฟู ขนมตะไลสารพัดขนม ตอนนั้นที่บ้านเราเลี้ยงหมูด้วยต้องคอยให้อาหารและให้น้ำหมู ตัวเจ๊เองต้องทำงานหนักมาตั้งแต่เด็กๆ แต่ก็ไม่เคยบ่นเลย เพราะเป็นคนชอบทำงาน "

    เจ๊กวย (คุณพเยาว์) ผู้จัดการใหญ่และเจ้าของ ไช้โป๊วหวาน "แม่ตังกวย" จะต้อนรับลูกค้าด้วยอัธยาศัยไมตรีอันดียิ่งด้วยตัวเอง (ถ้าไม่ได้ไปไหน)

    ในวันหนึ่งเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. ๒๕๕๒ นี้เอง   เจ๊กวย   คนที่ผมเคยรู้จักอยู่ที่ตลาดเจ็ดเสมียน ในสมัยเมื่อผมยังเด็กๆ แกมาเยี่ยมมาหาญาติของแก ที่ตลาดสามชุก

   มะยม (ด้านซ้ายของภาพ) กำลังยืนดูปลาที่หลังบ้านในขณะที่ผู้เขียน โปรยอาหารปลาอยู่ทางด้านซ้ายมือถัดไป

     ดังได้กล่าวไว้ตั้งแต่ตอนที่แล้วว่า บ้านของผมนี้ประตูรั้วบ้านติดกับถนนใหญ่ ถนนสายนี้วันๆหนึ่งมีรถวิ่งมากมายพอสมควร รถที่วิ่งกันอยู่ประจำก็มีหลายชนิด ตั้งแต่รถเทรลเล่อร์ ๒๐ ล้อของโรงงานอาหารกระป๋อง บรรทุกตู้คอนเทนเนอร์ใส่สินค้าไปลงเรือที่ท่าเรือไหนสักแห่ง เพื่อส่งสินค้าออกนอก

  ต่าย หมาที่อยู่ที่นี่ก่อนที่เราจะเข้ามาอยู่   วันหนึ่งก็หายไปจากบ้าน

   หมาพันธ์พื้นเมืองพิ้นบ้านนี้ มีจุดดีและก็จุดเสียอยู่ในตัวของมันเอง แทบจะเหมือนกันทุกๆตัวจุดดีของมันคือ มันเป็นหมาพื้นบ้านที่มีความอดทนต่อสภาพความเป็นอยู่ กินง่ายนอนง่าย ไม่ต้องทำมุ้งลวดกันยุงให้นอนเหมือนหมาฝรั่ง