อาคารสถานีรถไฟเจ็ดเสมียนหลังใหม่ สร้างแทนที่อาคารหลังเก่าที่ถูกรื้อไปแล้ว คล้ายๆของเดิมแต่ทันสมัยสวยตระการตาดี   

หนุ่ย (เมื่อยังเป็นเด็ก นั่งกลาง) และครอบครัวช่วยกันทำผักกาด หลังจากเลิกกิจการร้านทองแล้ว   

   เนื่องจากผมอยู่ห่างไกลจากเจ็ดเสมียนมาก จึงไม่ได้ข่าวของคุณสมบัติ สันติรงค์ยุทธ (หนุ่ย)เลยจนกระทั่งวันนี้เองน้องสาวที่อยู่ที่เจ็ดเสมียนโทรมาบอกว่า "เฮียหนุ่ยตายเสียแล้ว "

บันทึกซึ่งเขียนด้วยลายมือของนายสกล ศรีนาคเอง   

    บันทึกที่นายสกลยื่นให้ผม (ผู้เขียน) นั้น เป็นบันทึกที่ยาวพอสมควร ผมมาอ่านดูแล้วก็มีความวกวน ผมจึงได้เรียบเรียงเสียใหม่ให้อ่านเข้าใจง่ายยิ่งขึ้น  ต่อจากนี้ไปเป็นบันทึกของนายสกล ศรีนาคครับ

    ก่อนที่ผมจะมาตั้งร้านค้าขายดำเนินธุรกิจ เล็กๆน้อยอย่างในปัจจุบันนี้ ผมรับราชการอยู่ในกรมกองแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ มีคนรู้จักมากมายอาจจะเป็นเพราะว่าผมเป็นคนคุยสนุก กันเอง ไม่ชอบขัดคอขัดใจใคร

    ครูแอ๋ว เป็นครูสอนหนังสือโรงเรียนประถมศึกษาแห่งหนึ่งในตำบลท่าราบ อำเภอเมืองราชบุรี ซึ่งมีเขตติดต่อกับตำบลเจ็ดเสมียน อำเภอโพธาราม โรงเรียนนี้สอนตั้งแต่ชั้น อนุบาล ๑ – ป. ๖

 
    ครั้งหนึ่งนานมาแล้วเมื่อผู้เขียนเพิ่งเข้ารับราชการใหม่ๆ ในชั้นจัตวา ( สมัยนั้นมีแต่ชั้นจัตวา ชั้นตรี ชั้นโท ชั้นเอก ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนเป็นระบบซี)  หน่วยงานที่ผู้เขียนเข้าทำงานนี้ มีหน้าที่ตรวจสอบการรับเงินการใช้จ่ายเงินของ หน่วยงานราชการและรัฐวิสาหกิจทุกหน่วยทั่วประเทศ

รั้วของบ้านจัดสรรก็มักจะมีลักษณะอย่างนี้

    บ้านจัดสรรคือบ้านที่สร้างเหมือนๆกัน ถ้าเป็นบ้านเดี่ยวจะใช้กำแพงร่วมกัน ยิ่งถ้าเป็นบ้านที่มีเนื้อที่น้อยเช่น ๔๐ ถึง ๕๐ ตารางวา  เขามักจะสร้างบ้านเกือบเต็มเนื้อที่ ทำให้ตัวบ้านแต่ละหลังดูจะใกล้กันมาก บ้านข้างเคียงมีกิจกรรมอะไร เพื่อนบ้านก็มักจะได้ยินได้ฟังด้วย

แม่ของผู้เขียนในตอนนั้นมีลูกถึง ๓ คนจึงต้องมีคนคอยช่วยดูแล 

      เมื่อตอนที่ฉันยังเล็กฉันมีพี่เลี้ยงมาช่วยดูแลฉัน และดูแลพี่ๆของฉันด้วย เนื่องจากแม่มีลูกหลายคน พี่เลี้ยงคนนี้เป็นลูกพี่ลูกน้องของแม่ชื่อ น้าบุญ