เรื่องราวเก่าๆของชาวเจ็ดเสมียน

        นิราศหัวหินของนายหิรัญ

         เมื่อ นายหิรัญ สุวรรณมัจฉา ได้ลาออกจากการเป็นครู ที่โรงเรียนวัดเจ็ดเสมียนแล้วและได้ถูกชวนให้ไปทำงานที่โรงสี  โดยมีเพื่อนของเขาอีกหลายคน สนับสนุนให้ไปทำงานที่โรงสีไฟเจ็ดเสมียนด้วยกัน และนายหิรัญก็กำลังหางานใหม่ทำและเห็นว่าอยู่ใกล้ๆ บ้านดีก็เลยตกลงทำงาน ที่โรงสีนี้แต่ก็ทำได้เพียงหนึ่งปีเท่านั้น ก็เบื่อ เพราะว่าไม่ค่อยมีงานอะไรให้ทำ โดยในหน้าที่ของนายหิรัญนั้น เป็นเสมียนคอยจด และคิดบัญชีต่างๆ ไม่เหมือนกับเมื่อตอนเป็นครูสอนเด็กๆซึ่งยุ่งทั้งวัน ก็เลยเหงา และคิดเบื่องานที่โรงสีนี้ ในขณะที่คิดเบื่องานอยู่นี้ ก็มีเจ้าของโรงเลื่อย ซึ่งแต่ก่อนนี้โรงเลื่อยนี้ก็  อยู่ติดกับโรงสีไฟเจ็ดเสมียนที่นายหิรัญ ทำงานอยู่นี่เอง แต่ต่อมาได้ย้ายจากที่ตรงนี้ไปสร้างโรงเลื่อยขึ้นใหม่ที่ ในอำเภอหัวหิน ซึ่งในขณะนั้นที่หัวหินยังไม่เจริญเท่าไรนัก ยังมีไม้ซุงจากทางป่าชักลากเข้ามาที่โรงเลื่อย อยู่อย่างสม่ำเสมอ

  สาวเจ็ดเสมียนรุ่นพี่ของผู้เขียนมาทำบุญที่ศาลาเสร็จแล้วลงมาถ่ายรูปกันที่ ริมน้ำใกล้ๆท่าวัด

  ในตอนเย็นของวันนี้จะมีการรดน้ำ ดำหัวให้ คนเฒ่าคนแก่และคนที่มีชื่อเสียงและรู้จักกันดี ที่อยู่ในตำบลเจ็ดเสมียนแห่งนี้  ตลอดจนกำนัน ผู้ใหญ่บ้านด้วย ดังที่นายจำเนียรได้ประกาศไว้ตั้งแต่ตอนเช้า ที่มีการทำบุญที่วัดแล้ว

ซุ้มประตูวัดเจ็ดเสมียน ในปัจจุบันนี้

     เรื่อง สงกรานต์บ้านเราในอดีต (คือที่เจ็ดเสมียน) นี้ ค่อนข้างจะเป็นเรื่องที่ยาวสักหน่อย หลายตอนจบ แต่ก็ได้จับความตั้งแต่ก่อนจะเริ่มสงกรานต์ไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงวันแห่ดอกไม้ซึ่งห่างจากวันสงกรานต์วันแรกประมาณ ๗ วันซึ่งจะเป็นตอนจบของเรื่องนี้ ในระยะเวลานั้นได้มีเหตุการณ์ต่างๆเกิดขึ้น และผู้เล่าก็ได้สอดแทรกเหตุการณ์เก่าๆของเด็กตลาดเจ็ดเสมียนลงไว้ด้วย เรื่องนี้จึงยาวพอสมควร