เรื่องราวของคนเจ็ดเสมียน 

เรื่องราวในดงมะพร้าว
         

นายตุยเดินออกจากบ้านหลังนี้ไปแล้ว น้าฟ้าก็หันมาบอกกับผมว่า เก้ว ชื่อเก้วใช่ใหม ฉันจะให้เธอ นอนอยู่ตรงนี้ก็แล้วกันนะ พูดพลางชี้มือไปที่ตรงริมซ้ายของตัวบ้าน ซึ่งมีแคร่ไม้ใผ่ อยู่ตัวหนึ่ง เป็นแคร่ยกพื้นไม่สูงนัก เก่าๆแล้ว อยู่ชิดกับฝาบ้านพอดี ดังที่บอกในตอนแรกแล้วว่า บ้านหลังนี้เป็นบ้านชั้นเดียว  พื้นเทปูนซิเมนต์หยาบๆ พอโผล่จากประตูเข้าไปจะเห็นว่าเขากั้นห้องไว้ สองห้องอยู่ทางขวามือด้านเดียวกัน  ส่วนอีกด้านหนึ่งคือด้านซ้ายมือนั้น เป็นที่สำหรับ หุงหาอาหาร หรือที่ทำครัวนั่นเอง โล่งๆ  ถัดจากครัวมาหน่อย คือชิดกับฝาบ้านนั่นแหละ ที่พักอาศัยหลับนอนของผม และ ถ้า ผ่านจากแคร่ที่ผมต้องนอนที่นี่แล้ว ก็จะเป็นคอกหมู ซึ่งจะเป็นแม่หมูตัวใหญ่ๆ ๕-๖ ตัว

เรื่องราวของชาวเจ็ดเสมียน

จากเจ็ดเสมียนถึงบ้านโป่ง

          รถไม้ที่ผมอาศัยนั่งมากับพ่อของผม ผ่านทางแยกหนองบางงูมาแล้ว รถต้องวิ่งอีกพักใหญ่ๆ จึงจะถึง สามแยกกระจับ  ในตอนนั้นผมไม่รู้หรอกครับว่า ตรงนั้นถึงไหนแล้ว และที่ตรงนี้เขาเรียกว่าอะไร ตั้งแต่เกิดมา ผมยังไม่เคยออกไปไหนจากเจ็ดเสมียนเลย  จำได้เพียงว่ามีอยู่ครั้งเดียว ตั้งแต่ผมยังเด็กๆอยู่ เคยไปโรงเลื่อยหัวหิน  กับแม่และน้องของผม ตั้งหลายปีมาแล้วหนหนึ่ง แล้วก็ไม่ได้ไปไหนไกลๆ อีกเลย

เรื่องราวของชาวเจ็ดเสมียน

การจากเจ็ดเสมียนครั้งแรกของนายแก้ว
   

เรื่องเก่าๆ กับชาวเจ็ดเสมียน

จิ้งหรีดที่เจ็ดเสมียน

เมื่อ เดือน กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๔๙๗ นักเรียนโรงเรียนวัดเจ็ดเสมียน รุ่นผม ก็เรียนจบชั้น ประถมปีที่ ๔  ในวันสุดท้ายที่พวกเราสอบกันเสร็จ ในตอนบ่ายๆวันนั้น  และตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปโรงเรียนก็จะหยุด เทอมยาว ไปจนประมาณ ต้นเดือน พฤษภาคมในปีเดียวกันนี้ พวกผมซึ่งจบชั้น ป. ๔ ในปีนี้จึงไม่ต้องมาเรียนอีกเลย นอกจากจะมาทำธุระที่โรงเรียน เช่น มาฟังผลการสอบ และมาขอใบสุทธิเพื่อเป็นหลักฐานในการไปสมัครเรียนที่อื่นๆต่อไป
          ในรุ่นของผมนั้น มีเด็กที่จบ ป. ๔ พร้อมๆกัน หลายคน โดยการเคี่ยวเข็ญของคุณครู ประวิทย์ ไทยแช่ม ครูประจำชั้น ป. ๔ นั่นเอง ในจำนวนเด็กที่จบชั้นนี้พร้อมๆกัน ประมาณ ๓๐ คนนั้น ผมจะไม่กล่าวถึงเพื่อนร่วมห้องทั้งหลายหรอก เพราะผมก็จำชื่อส่วนใหญ่ไม่ได้แล้ว เอาเป็นว่าผมก็จะขอเอ่ยถึงเพื่อนสนิทของผมคนหนึ่งเพียงคนเดียวก็แล้วกันนะครับ